Warszawski Ruch Homoseksualny
Herb Warszawskiego Ruchu Homoseksualnego
Warszawski Krzątanina Homoerotyczny (WRH) – niezależna gromada lesbijek i gejów, której władze PRL odmówiły legalizacji własnego stowarzyszania, działająca na terenie Warszawy od stycznia 1987 do lata 1988.
Założycielami byli: Waldemar Zboralski (pielęgniarz z praskiego Szpitala Kolejowego), Sławomir Starosta (akademik Uniwersytetu Warszawskiego) i Krzysztof Garwatowski (studenciak Politechniki Warszawskiej). Wspierała ich wspólnota studentów i pracowników kilku warszawskich uczelni, tudzież młodzi dziennikarze prasy warszawskiej.
Na spotkaniu w dniu 24 stycznia 1987 zapadła uznanie o utworzeniu oficjalnej organizacji gejów i lesbijek, a w lutym 1987 w Milanówku przy Warszawą odbyło się zgromadzenie założycielskie WRH z przyjęciem jego statutu zaś wyborem jego władz (konieczne na rzecz legalizacji stowarzyszenia). Na przywódcę grupy wybrano Waldemara Zboralskiego a herbem stowarzyszenia został udoskonalony znak Warszawy: męski Syrenek z tarczą z napisem WRH.
Spis treści
- 1 Poparcie
- 2 Udział z innymi organizacjami LGBT
- 3 Próba rejestracji
- 4 Koniec działalności
- 5 Zobacz też
- 6 Linki zewnętrzne
//
Poparcie
Do chwili złożenia dokumentów rejestracyjnych WRH prowadziło w szerokim zakresie zakrojoną kampanię informacyjną w całej Polsce, do której udało się włączyć znanych dziennikarzy ówczesnej prasy, m.in. “Polityki”, “Przeglądu Tygodniowego”, “Otwarcie”, “Na przełaj”, “Radaru”, “Expressu Wieczornego”, “Pana”, “Sztandaru Młodych”. W latach 1987-1988 udało się przedstawić cele i założenia programowe WRH w kilku audycjach radiowych natomiast cyklu audycji telewizyjnych (Pertraktacje Intymne poniżej red. Halszki Wasilewskiej).
Działalnością WRH udało się zaciekawić ówczesne Resort Zdrowia, które poparło aktywność stowarzyszenia. Był to plon deklaracji członków WRH, że włączą się czynnie w profilaktykę wbrew AIDS.
Ruch otrzymał również pomoc psychologa prof. Mikołaja Kozakiewicza, ówczesnego prezesa Towarzystwa Rozwoju Rodziny i grona zaprzyjaźnionych z przedtem intelektualistów, którzy podjęli próbę przekonania ówczesnych komunistycznych władz PRL o pożytku wynikającym z istnienia organizacji homoseksualistów. Pomoc przybrało m.in. formę listu do ówczesnego ministra spraw wewnętrznych allel. Czesława Kiszczaka. List datowany był na 5 marca 1988 r. List podpisali m.in.: psycholog i seksuolog prof. Kazimierz Imieliński, skryba i recenzent literacki prof. Artur Sandauer, reżyser kinematograficzny Jerzy Kawalerowicz, historyk i kreślarz Szymon Kobyliński, żurnalista i ekonomista Daniel Passent.
Grupa otrzymała od władz warszawskiej dzielnicy Mokotów karczma w pobliżu ulicy Piaseczyńskiej na sekretariat, w którym odbywały się regularne spotkania i jaki był oficjalną siedzibą WRH.
Wkład z innymi organizacjami LGBT
WRH był od samego początku wspomagany przez międzynarodowy krzątanina lesbijsko-gejowski, zrzeszony w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Lesbijek i Gejów (ILGA). Bezpośrednią opiekę ponad WRH roztoczył austriacki wydział ILGA, sojusz HOSI-Wien, które nawiązało kontakty z założycielami WRH w tej chwili w 1985 i które np. wniosło za WRH opłaty członkowskie w ILGA. W swej działalności WRH ściśle współpracował z innymi grupami lesbijsko-gejowskimi w Polsce – z Grupą ETAP z Wrocławia natomiast FILO z Gdańska.
W maju 1987 członkowie WRH uczestniczyli w międzynarodowych konferencjach ILGA organizowanych w Kolonii i Londynie. Warszawski Krzątanina Homoerotyczny został formalnie zrzeszony z ILGA w 1987, coraz przedtem nieudaną legalizacją stowarzyszenia w Polsce. 16 kwietnia 1988 r. udało się skombinować międzynarodową konferencję ILGA z udziałem delegatów organizacji gejowskich m.in. z RFN, ówczesnej NRD, Węgier, Danii, USA, Kanady, Austrii. Było to najważniejsze okoliczność organizacyjne do czasu ustania działalności ruchu.
Próba rejestracji
Po wyłonieniu grupy 15 osób, sygnatariuszy-założycieli gotowych przekazać swoje dane osobowe do wniosku rejestracyjnego federacja (niektóre z nich były ofiarami milicyjnej Akcji Hiacynt z lat 1985-1987), w dniu 24 marca 1988 w Wydziale Społeczno-Administracyjnym Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy złożono dokumenty założycielskie, w tym regulamin WRH. Na konsekwencja decyzji politycznych ówczesnego ministra spraw wewnętrznych allel. Czesława Kiszczaka odmówiono rejestracji stowarzyszenia o nazwie “Warszawski Krzątanina Homoerotyczny”, uzasadniając to obawami, że federacja to naruszałoby zasady moralności publicznej.
Finis działalności
Część sygnatariuszy-założycieli WRH, co do jednego z członkami nieformalnych grup lesbijsko-gejowskich działającymi w innych miastach Własny, podjęło w 1989 roku apiać próbę zalegalizowania wspólnej organizacji. Próba powiodła się i zarejestrowano ogólnopolską organizację gejów i lesbijek o nazwie Sojusz Lambda.
Pierwszy prowadzący Warszawskiego Ruchu Homoseksualnego, Waldemar Zboralski, po roku 2002 został działaczem lewicowych partii politycznych.
Zobacz też
- Kampania Z przeciwnej strony Homofobii
- Lambda Warszawa
Linki zewnętrzne
- Kalendarium dziejów ruchu LGBT w Polsce od 1841 do 2005 (Pagina “Porozumienia lesbijek”)
- “Różowe teczki” po milicyjnej “Akcji Hiacynt”
- Analiza dziejów ruchu gejowskiego w PRL pisarz: Paweł Kurpios
- Jawni geje kandydujący do Sejmu w 2005 r.
- Politechnika Warszawska w kolorach tęczy
- Ulotka WRH z 1987 roku
Źródło: “http://pl.wikipedia.org/wiki/Warszawski_Ruch_Homoseksualny“
