Skopcy
Skopcy
Główna religia
Chrześcijaństwo
Czas założenia
1771
Wyznanie macierzyste
Prawosławie
Założyciel
Kondratij Seliwanow
Klasyfikacja religii
Skopcy (rzezańcy, ros. скопцы tzn. kastraci, zwani podobnie “białymi gołębiami“) – poruszenie konfesyjny powstały w łonie bezpopowców i prawosławia.
Spis treści
//
Powstanie
W związku z licznymi niepokojami społecznymi i religijnymi, które targały Rosją w XVIII wieku zaczęły wstawać w tamtym miejscu liczne nowe ruchy religijne o charakterze apokaliptycznym i ascetycznym. Jednym z takich ruchów była założona w 1771 roku w guberni orłowskiej przez chłysta Kondratija Seliwanowa (podług innych źródeł Andrieja Seliwanowa) sekta skopców. Głosiła niewiasta na terenie całej Rosji, że grzechem pierworodnym ludzkości jest głód i podejście erotyczny. Jedyną ucieczką poprzednio przed było “oczyszczenie” (“wybielenie“, “chrzest ognia“), inaczej kastracja. Jak numer wybielonych osiągnie 144 tys. nastąpi tysiąclecie panowania Chrystusa. Biblijną podstawą staż skopców była Ewangelia Mateusza 19,12: “Bo są bezpłodni , którzy z łona matki tacy się narodzili; i są bezpłodni, których kadry takimi uczynili; a są plus bezpłodni, którzy ze względu na królestwo niebieskie sami zostali bezżennymi.”
Chrzciny ognia
Wyróżniano dwie rodzaje kastracji:
- “mała pieczęć”
- dla mężczyzn ucięcie nożem jąder
- dla kobiet przypalenie żelazem sutków (bądź w wersji skrajnej obcięcie całych piersi)
- “carska bądź wielka pieczęć”
- dla mężczyzn anulowanie nożem lub siekierą jąder i członka
- dla kobiet przypalenie lub obcięcie cycki natomiast wyręb warg sromowych większych (często oraz warg sromowych mniejszych) i łechtaczki
Mała pieczątka miała ręczyć w niebie rangę anioła, a wielka – archanioła. Rytuały nadawania pieczęci odbywały się w sobotnie noce w tajemnicy w ustronnym miejscu. “Liturgii” przewodził tzw. wróżbita (bądź krzewiciel), alias podmiot która namówiła uprzednio co w żadnym razie 12 osób do kastracji. Wedle danych policyjnych przypadkowych obserwatorów kastrowano, lub przywiązywano do krzyża i kastrowano. O ile przeskakiwać te staż, obrządki skopców przypominały radienija chłystów – wszelako skopcy uważali chłystów za “Prezes Izrael”.
Historia
Skopcy zostali odkryci przez administrację w 1774 roku, a większa część z nich została aresztowana. Seliwanow uciekł, lecz nuże dwanaście miesięcy później na nieco lat został aresztant. Później podniecenie nie był zwalczany, choć w 1797 roku imperator Paweł I nakazał umieścić Seliwanowa po jego przybyciu do Moskwy w przytułku na rzecz umysłowo chorych. Po śmierci Pawła I nastał “złocisty stulecie” sekty – była tolerowana przez władze, co wynikało z fascynacji cara Aleksandra I ich gorliwością religijną. Ich protektorką na dworze była wpływowa baronowa Krudner, która uważała Seliwanowa za świętego i proroka. Z racji niej opuścił on w 1801 azyl. Imperator nie bacząc na wielce silnemu oporowi oficjalnej Cerkwi nadał im ponadprogramowy stan prawny podatkowy a przekazał pokaźny własność i parę klasztorów. Na dyrektywa władcy członek rządu Aleksy Jelański, zbudował na rzecz Seliwanowa zbytkowny “Dom Boży“, zwany przez wyznawców Nowym Jeruzalem. Z carskiego skarbca napływały duże kasa na nawracanie na nową wiarę. Wprowadzono system prawny ułatwiające ściganie apostatów z sekty co więcej za granicą. W grupie popularne stały się preferencje, że Seliwanow jest “Nowym Chrystusem” i kapitalnie ocalałym carem Piotrem III. Wprawdzie coraz za życia Aleksandra I (w 1819 roku) zakazano realizować kastracji, uwięziono Seliwanowa (w 1820) w klasztorze w Suzdalu i zakazano mianowania skopców na stanowiska urzędowe. Po śmierci cara Aleksandra I do władzy doszedł ich żarliwy antagonista – Mikołaj I i skopcy zostali poddani surowym represjom: karom śmierci, zmuszania do zmiany wyznania, wysiedlenia na Kaukaz. Prześladowania zmusiły skopców do emigracji na Bałkany i do Turcji. Władze obawiały się ich silnych wpływów w armii i ostrożny o pomnożenie prawdziwy. Seliwanow (jaki w tym czasie zaczął ręczyć, że jest ponadczasowy) w 1832 roku zmarł w klasztorze, jednakowoż jego zwolennicy twierdzili, że lada dzień powróci jak wszechwładny imperator Rosji i naznaczy pieczęcią wszystkich ludzi na całym świecie.
Po kastracji gros wyznawców żyła w surowej ascezie. Po śmierci Seliwanowa nastąpiła poprawa. Większa część grupy (tzw. nowoskopcy) zmieniła zasady – dozwolono wyznawcom na tytuł własności dwójki dzieci przedtem aktem nadania pieczęci. Nie wszyscy uznali te zmiany, aliści również pojawiły się grupy u których poprawa była radykalniejsza. Niektórzy pozwalali swoim żonom na związki seksualne z innymi mężczyznami, a w najwyższym stopniu radykalni zażywali rozkoszy cielesnych bez żadnego umiaru do czasu kastracji (która miała ich uprzątnąć). Większa część skopców szczególnym szacunkiem darzyła Maryję, którą nazywali “księgą żywota“. Podniecenie pewnie rozprzestrzenił się na Bałkanach, dokąd przyjmowały go całe cechy i grupy zawodowe (zwłaszcza murarze i stolarze).
Skopcy wierzyli, że krocze wyrosły na ciele pierwszych rodziców w charakterze wyrok za przekroczenie najstarszy. Pierwoobrazem kastracji było żydowskie obrzezanie. Zadatek wyzwolenia od pożądliwości przyniósł na ziemię Odkupiciel Chrystus, kto przyjął “stempel” od Jana Chrzciciela, a w trakcie Ostatniej Wieczerzy dokonał obrzędu na apostołach (właśnie Wziernik nie przyjął “pieczęci” i ożenił się). Zbawiciel przyszedł na ziemię w osobie Seliwanowa, by apiać powiadamiać chrzciny ognia.
Babanina
Również w samej Rosji gromada dojmująco się rozwijała, w latach 60. XIX wieku jednym z jej głównych ośrodków były obszary powyżej Morzem Azowskim. Działała w tamtym miejscu chłopska prorokini Babanina, która ogłosiła się nową Bogurodzicą. Miała płeć piękna zachowywać się cuda i potrafiła się porozumiewać ze zmarłymi, którzy na skroś nią rozmawiali ze swymi bliskimi. Wierzono, że leczy spojrzeniem i dotykiem. W trakcie nabożeństwa wyznawców sekty rozbierano ją do naga, dotykano i całowano po całym ciele. Wierni modlili się, iżby kiedy najszybciej urodziła nowego Chrystusa. Pył on zbawić świat, a skopcy na skutek spożywaniu jego ciała przez dwanaście miesięcy mieli stać się zbawieni. W 1865 roku zesłano ją społem z większością wiernych na Syberię. W tym czasie gromada zaczęła raz za razem z większym natężeniem mniemać w magię i asystować w magicznych obrzędach.
Procesy
Po roku 1869, podczas gdy wykryto antyrządowy zmowa skopców (być przypuszczalnie była to wyzwanie policyjna) nasiliły się prześladowania i zesłania. Przez Rosję przetoczyła się bałwan procesów, w których ujawniono (większa część zarzutów była niechybnie fałszywa) krocie dziwnych rytuałów sekty. Najdziwniejszym z nich miało być zabijanie ośmiodniowych chłopców (ich matki pełniły w liturgii role “‘świętych dziewic’”), którym chyba przebijano czerwień (parafrazowało to śmierć Jezusa). Farba zabitych określenie wypijać w charakterze komunię, a fragmenty wysuszonego ciała nadawać do chleba, kto później (często w czasie Wielkanocy) spożywano.
Jednak poważniejszym zagrożeniem na rzecz skopców była oczywistość tego, że kastracja nie jest środkiem na rzecz moralnego doskonalenia, kiedy twierdził Seliwanow. Tenże sam zabieg był okropny i groźny. Skopcy nie właśnie cierpieli z powodu fizycznych skutków kastracji (co zgodność z rzeczywistością odznaczali się długowiecznością), jednakże również zmieniały się cechy osobowości: zaobserwowano intensyfikacja egoizmu, skłonności do oszustw i intryg, chciwości; oraz nie zmniejszał się popęd zmysłowy, choć nierealizowany często wyradzał się.
Reformatorem skopców (w 1872 roku) był Kuzma Lisin, którego zwolenników nazywano nowoskopcami. Uznali oni, że wejście do sekty nie musi się zobowiązać z kastracją a do zbawienia “basta” zapożyczyć “stempel” zanim śmiercią. Powinno się atoli usuwać gruczoły płciowe siebie “duchowo”, co oznaczało w praktyce celibat. Upadła również religia w zbawczą misję Seliwanowa.
Współcześnie
W późniejszym okresie prześladowany podniecenie podzielił się na kilkadziesiąt gałęzi. Od czasu do czasu podaje się, że w 1914 liczył wokół 100 tys. wyznawców (co jest pewno liczbą przesadzoną), lecz na rezultat sowieckich prześladowań z pewną taką nieśmiałością zanikał. Dzisiaj istnieją niewielkie gminy skopców w Rosji, Rumunii i Serbii, nie przekraczające lecz łącznie kilku tysięcy wiernych.
Zobacz też
- staroobrzędowcy
- chłyści
Źródło: “http://pl.wikipedia.org/wiki/Skopcy“
