Pomnik pamięci homoseksualistów prześladowanych przez nazizm
Odsłonięcie pomnika, 27 maja 2008 roku
Pomnik pamięci homoseksualistów prześladowanych przez hitleryzm (niem. Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen) w Berlinie został obnażony 27 maja 2008 roku. Monument ów znajduje się w parku Tiergarten, w pobliżu Pomnika Pomordowanych Żydów Europy.
Spis treści
- 1 Postać i rola pomnika
- 2 Historia
- 3 Podobne memoria w Berlinie
- 4 Przypisy
- 5 Linki zewnętrzne
- 6 Zobacz też
//
Jakość i istota pomnika
Pomnik zaprojektowali Michael Elmgreen i Ingar Dragset. Ma forma prostopadłościanu, wysokiego na 3,65 metra i o długości 4,7 metra, wykonanego z betonu, właśnie kiedy 2711 stel Pomnika Pomordowanych Żydów Europy. Na przedniej ścianie pomnika umieszczono niewielkie otwór okienny, w którym znajduje się ekran. Wyświetlany jest na przed krótki obraz filmowy ukazujący parę całujących się mężczyzn.
W pobliżu pomnika znajduje się tabela, na której w języku niemieckim i angielskim wyjaśniono historyczne dalszy plan i zamysł powstania pomnika:
W nazistowskich Niemczech orientacja homoseksualna był prześladowany w stopniu niespotykanym już w historii. W 1935 roku narodowi socjaliści wydali polecenie penalizacji wszelkich homoseksualnych kontaktów między mężczyznami; prawo dotyczące homoseksualnych zachowań w paragrafie 175 kodeksu karnego zostały doniośle rozszerzone i zaostrzone. Całunek był wystarczającym powodem do oskarżenia. Skazano nad 50 000 osób. Na mocy paragrafu 175 karano umieszczeniem w więzieniu, w niektórych przypadkach kastracją. Tysiące mężczyzn wysłano do obozów koncentracyjnych, skoro byli gejami; wielu z nich poniosło w tamtym miejscu śmierć. Umierali z głodu, chorób i znęcania się albo byli ofiarami zaplanowanych zabójstw.
Narodowi socjaliści zniszczyli społeczności gejów i lesbijek. Niewieści pederastia nie był prześladowany, za wyjątkiem zaanektowanej Austrii; narodowi socjaliści nie uznali go za racja srogi, kiedy męski. Mimo to lesbijki, które weszły w spór z reżimem, również były ofiarami represji. W nazistowskim reżimie geje i lesbijki żyli w strachu i poniżej stałą presją ukrywania własnej seksualności.
Przez mrowie lat homoseksualne ofiary narodowego socjalizmu nie były ujmowane w publicznych upamiętnieniach – ani w RFN, ani w NRD. Zarówno w Zachodnich, kiedy i Wschodnich Niemczech homoerotyzm dalej był ścigany przez dużo lat. W RFN punkt 175 pozostał w mocy bez żadnej poprawki do 1969 roku.
Z powodu swojej historii Republika federalna niemiec są wyjątkowo odpowiedzialne za aktywne sprzeciwianie się naruszeniom praw człowieka gejów i lesbijek. W wielu częściach świata ręce do pracy dalej są prześladowani z powodu swojej seksualności, homoseksualna miłość pozostaje nielegalna, a całus być może być niebezpieczny.
Pomnikiem tym Rzeczpospolita Federalna Szwab zamierza odznaczyć ofiary prześladowania i morderstw, zdołać zachować w pobliżu życiu pamięć tej niesprawiedliwości i utworzyć niezmienny znak sprzeciwu pod wrogości, nietolerancji i wykluczenia gejów i lesbijek.
Historia
Zaraz po zakończeniu II wojny światowej homoseksualiści nie zostali oficjalnie uznani za ofiary nazizmu. W latach 50. i 60. pozycja 175 w przyszłości był częścią niemieckiego kodeku karnego. Gejów zaczęto dopuszczać za ofiary nazizmu wówczas w latach 80., np. w 1985 roku Richard von Weizsäcker, ówczesny prezydent Republiki Federalnej Niemiaszek, wymienił ich w charakterze grupę ofiar.
Starania o postawienie w Berlinie pomnika rozpoczęły w 1993 roku gromada Der homosexuellen NS-Opfer gedenken zaś zrzeszenie Lesben- und Schwulenverband in Deutschland. Bundestag podjął decyzję o postawieniu takiego pomnika 12 grudnia 2003 roku. Od tego czasu ogłoszono współzawodnictwo na założenie, jaki wygrali Michael Elmgreen i Ingar Dragset.
Pewne kontrowersje wzbudziło nieumieszczenie na filmie wyświetlanym na ekranie będącym częścią pomnika pary całujących się kobiet. Choć pozbawienie dokumentacji stosowania represji przez nazistów poniżej lesbijek, odnotowano przypadki zaginięcia lesbijek, np. w pubach Berlinka. Feministyczne periodyk EMMA stwierdziło, że monument winien interpretować honor i ofiarom wśród homoseksualnych kobiet. Do nogi ustalono, że obraz filmowy będzie wymieniany co 2 lata i będzie ukazywał również całujące się pary lesbijskie.
Pomnik odsłonięto 27 maja 2008 roku. Wśród polityków uczestniczących w tym wydarzeniu byli: mer Berlinka Klaus Wowereit, prowadzący Bundestagu Wolfgang Thierse, język niemiecki członek rządu kultury Bernd Neumann, Volker Beck a Renate Künast. Wowereit wygłosił mowę inauguracyjną.
W sierpniu 2008 roku doszło do aktu wandalizmu na pomniku – nieznani sprawcy zniszczyli szklany ekran.
Podobne memoria w Berlinie
Pomnik obok stacji Nollendorfplatz
Inny monument dedykowany homoseksualnym ofiarom nazizmu znajdujący się w Berlinie umieszczono pod ręką stacji metra Nollendorfplatz. Ma on forma różowego trójkąta. Tekst na pomniku brzmi: Totgeschlagen – Totgeschwiegen alias Zabici – przemilczani.
Przypisy
- ↑ BBC: Berlin remembers persecuted gays (en). .
- ↑ Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen
- ↑ Die Bundesregierung: Kulturstaatsminister Bernd Neumann erzielt Einigung beim Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen (de). .
- ↑ Zniszczono monument homoseksualnych ofiar nazizmu
Współrzędne: 52°30′48″ N 13°22′35″ E52.5133333 13.3763889 (Monument pamięci homoseksualistów prześladowanych przez nazizm)
Linki zewnętrzne
- Denkmal für die im Nationalsozialismus verfolgten Homosexuellen (de)
Zobacz też
Zobacz galerię na Wikimedia Commons:
Monument pamięci homoseksualistów prześladowanych przez nazizm
- Homomonument
- Paragraf 175
- Paragraf 175 (film)
- Różowy trójkąt
- Czarny trójkąt
