Seks i Erotyka

Artykuł wymaga poszerzenia.
Zajrzyj na stronę dyskusji, by dowiedzieć się, czego brakuje i uzupełnij braki, jeżeli to możliwe.

1677 – Antonie van Leeuwenhoek, holenderski przyrodnik, zaobserwował wobec mikroskopem męskie plemniki

1826 – Karl Ernst von Baer, język rosyjski biolog, pochodzenia niemieckiego, odkrył komórkę jajową

1827 – Karl Ernst von Baer odkrywa bieg zapłodnienia

1876 – dr Katafalk Jacobi zaobserwowała cykliczne zmiany temperatury ciała kobiety

1905 – Theodor van de Velde, holenderski ginekolog, opisał dwufazowy kurs temperatury w cyklu kobiecym a podał wyraźny wybieg pomiaru

1923 – Kyusaku Ogino, japoński ginekolog, opublikował w Japonii pracę dotyczącą owulacji, w której określił możliwy nauka zawodu owulacji na 12-16 dni zanim miesiączką. Jego książka dotarła do Europy wówczas w 1930 r. Zaobserwował ewentualność obliczenia cykliczności owulacji, mimo to stwierdził również, że nie wolno się zaledwie motywować w sąsiedztwie jego określaniu na metodach obliczeniowych gdy i wyraził swój veto przy środków antykoncepcyjnych.

1927 – Theodor van de Velde postawił hipotezę, że dwufazowy bieg temperatury w cyklu kobiecym ma pokrewieństwo z owulacją i ciałkiem żółtym

1929 – Hermann Knaus, austriacki ginekolog, obojętnie od Ogino, opublikował wyniki badań patofizjologicznych, na podstawie których doszedł do wniosku, że owulacja przypada na 15 dni nim miesiączką

1930 – Jan Nikolaus Smulders, holenderski neurolog, na podstawie badań Ogino i Knausa opracował tzw. “metodę okresowej wstrzemięźliwości”. Nazywano ją również metodą kalendarzową bądź Ogino-Knausa. Wykazywała kobieta awaryjność w razie przesunięcia się terminu owulacji, w związku z tym sprawdzała się głównie u kobiet z regularnymi cyklami

1930 – Wilhelm Hillebrand, niemczyzna duszpasterz, w ramach duszpasterskich porad małżeńskich uczył po uderzenie największej rangi pomiaru podstawowej temperatury ciała (PTC) w celu regulacji poczęć i zyskał w Niemczech nazwa “ojca metody termicznej”

1947 – R.F. Vollmann, szwajcarski ginekolog, opublikował obsługiwanie o metodzie termicznej pt. “Rozrodczość i wykres temperatury kobiety”. Była to pierwsza lektura zawierająca reguły metody termicznej na rzecz użytkowników

1950 – W Norwegii ukazała się monografia na sprawa śluzu szyjkowego napisana przez P. Bergmana

1950 – Gerhard Karl Döring, niemczyzna ginekolog, opisał po trafienie najwyższy fortel określania przedowulacyjnej fazy niepłodności na podstawie krzywej termicznej (kanon Döringa)

1952 – Josef Rötzer, austriacki ginekolog, rozpoczął badania powyżej naturalnym planowaniem rodziny. Z początku zajmował się metodą termiczną. Podczas gdy po kilku miesiącach żona zwróciła mu uwagę na wydalanie się śluzu, połączył obserwacje objawów płodności z pomiarem temperatury tworząc pierwszą metodę objawowo-termiczną

1957 – Jan Gerhard Hendrik Holt, holenderski akuszer, wydał książkę o metodzie termicznej, zwanej od jego nazwiska metodą Holta

1962 – Edward Keefe, jankeski ginekolog, w pracy pt. “Identyfikacja dni możliwej płodności za pomocą samoobserwacji szyjki macicy” opisał samobadanie szyjki macicy

1963 – John Marshall, angielszczyzna neurolog, wydał książkę na rzecz metody obliczeniowo-termicznej będącej połączeniem metody kalendarzowej i termicznej

1965 – Josef Rötzer wydał pierwszą książkę o metodzie objawowo-termicznej pt. “Numer dzieci i miłość małżeńska. Wskazówki co do regulacji poczęć.” Książka zawierała pierwszą wersję metody Rötzera, nazywanej również metodą austriacką

1966 – Billings odkrywa metodę obserwacji śluzu szyjkowego

1966 – Światowa Zrzeszenie Zdrowia (WHO) wydała doniesienie umacniający efektywność metod naturalnych

1968 – Biskup Rzymu Paweł VI opublikował encyklikę “Humanae Vitae” zobowiązującą katolickie małżeństwa do stosowania zasad Naturalnego Planowania Rodziny

1971 – John Billings, australijski neurolog, wydał swój zwierzchni atlas na zagadnienie metody owulacyjnej, zwanej od jego nazwiska metodą Billingsa. Polega kobieta na obserwacji i interpretacji objawu śluzu szyjkowego

1971 – John i Sheila Kippley założyli w USA konsorcjum “The Couple to Couple League” uczące własnej metody objawowo-termicznej, nazywanej metodą amerykańską

1973 – Jan Mucharski, lokalny ojczulek, przy pseudonimem Paul Thyma opublikował w Anglii zasady metody objawowo-termicznej “podwójnej kontroli”, nazywanej również metodą angielską

1975 – Powstała Międzynarodowa Zjednoczenie Popierania Życia Rodzinnego (IFFLP). Zrzeszenie ta wspiera prace badawcze, ułatwia dzielenie się doświadczeniami w nauczaniu metod NPR, współpracuje z agencjami planowania rodziny i służbą zdrowia

1977 – Powstała Światowa Zrzeszenie Owulacyjnej Metody Billingsa (WOOMB) z siedzibą w Australii

1977 – John Kelly i Anna Flynn, angielscy lekarze, założyli w Birmingham Sojusz Nauczycieli NPR, promujące metodę objawowo-termiczną podwójnej kontroli

1978 – naokoło tego roku kraj nad wisłą ginekolog Teresa Kramarek opracowała reguły metody objawowo-termicznej (polskiej)

1979 – Josef Rötzer wydał książkę pt. “Naturalna Uregulowanie Poczęć”. W języku niemieckim doczekała się pani 23 wydań, przetłumaczona została na mnóstwo języków, plus na nasz. Najnowsze polskie namawianie nosi nazwę “Okaz Planowania Rodziny” wyd. Vocatio. Jest to dotychczasowy podręcznik metody Rötzera. Zmierzch lat 70. – Teresa Kramarek, krajowy ginekolog, opracowała własną metodę objawowo-termiczną, zwaną metodą polską

1986 – W Niemczech założono kartel wobec nazwą Instytut Naturalnej Regulacji Poczęć (Institut für Natürliche Empfängnis – Regelung-INER), zajmujące się szerzeniem metody objawowo-termicznej prof. J. Rötzera, obejmujące powierzchnia języka niemieckiego (Szwaby, Austria, Szwajcaria, północne Włochy)

1989 – W Polsce, na przepis angielskiego Stowarzyszenia Nauczycieli NPR, powstało “Polskie Konsorcjum Nauczycieli NPR” propagujące metodę podwójnej kontroli

1992 – W Polsce powstała “Przymierze Małżonkowie Małżeństwu” szerząca metodę objawowo-termiczną wg Kippleyów

1993 – w Polsce, na formuła niemieckiego INER-u, powstało konsorcjum przy nazwą “Instytut Naturalnego Planowania Rodziny wedle metody prof. J. Rötzera”

1996 – Powstał Europejski Instytut Edukacji Rodzinnej (IEEF), kto organizuje coroczne konferencje na kwestia NPR. Jego członkami są duet polskie stowarzyszenia: INER i Polskie Konsorcjum Nauczycieli NPR.

2003/2004 r. Powstaje oprogramowanie CTLife do automatycznej interpretacji cyklów wg wszystkich reguł ze wszystkich metod NPR.

Wstaw tu napis niesformatowany== Zobacz podobnie: ==

• Naturalne programowanie rodziny

Bibliografia

• Obara M., Warenik-Szymankiewicz A., Słomko Z., Metody i środki planowania rodziny, w: Ginekologia: podręcznik na rzecz lekarzy i studentów, red. Z. Słomko, Firma wydawnicza Lekarskie PZWL, Gród nad Wisłą 1997;
• Rötzer J., Egzemplarz Planowania Rodziny, Vocatio, Syreni gród 2005;
• Szymański Z. red., Zdolność do rozrodu i programowanie rodziny, Wyd. Pomorskiej Akademii Medycznej, Szczecin 2004;
• Troszyński M. red., Naturalne Programowanie Rodziny. Podręcznik na rzecz nauczycieli naturalnego planowania rodziny, Polskie Konsorcjum Nauczycieli Naturalnego Planowania Rodziny, Stolica Polski 2006.

Źródło: “http://pl.wikipedia.org/wiki/Historia_metod_naturalnego_planowania_rodziny“