Erekcja (fizjologia)
Erekcja (z łac. erectio) albo erekcja jest to usztywnienie i wzrost się narządu zbudowanego z tkanek jamistych w wyniku zwiększonego dopływu i zmniejszonego odpływu krwi z organu.
Określeniem erekcja tak bywa nazywa się erekcja penisa u mężczyzn (rzadziej zwiększenie się łechtaczki bądź brodawek sutkowych u kobiet).
Fizjologia
Narządy płciowe są utrzymywane w stanie wiotkości z racji tonicznej aktywności nerwów współczulnych ze splotu podbrzusznego dolnego. Działalność nerwów współczulnych wiecznie powoduje zwężanie tętnic (za wyjątkiem naczyń wieńcowych) – owszem w takim przypadku w tym wypadku dopływ krwi do prącia jest ograniczany. Po aktywacji ośrodka erekcji w rdzeniu kręgowym, jaki wysyła gałązki nerwów przywspółczulnych do narządów płciowych, następuje wyższość unerwienia przywspółczulnego (rozszerzającego naczynia) powyżej współczulnym. Powoduje to wydalanie tlenku azotu przez komórki śródbłonka i przez zakończenia nerwowe w ciałach jamistych prącia. Tętnice rozszerzają się. Ciśnienie w ciałach jamistych zwiększa się i farba zaczyna w nich występować (standardowo jamki są puste a jucha przepływa przez anastomozy. Jeżeli wzwód utrzymuje się, wydzielane są inne mediatory rozszerzające naczynia (adenozyna, VIP) i następuje spazm mięśni krocza (muskuł kulszowo-jamisty, muskuł opuszkowo-gąbczasty). Ciśnienie w ciałach jamistych przekracza w większości wypadków 150mm Hg (inaczej jest wyższe aniżeli ciśnienie skurczowe) co umożliwia kopulację.
Biochemiczne szczegół erekcji
Tlenek azotu powstaje w autonomicznych zakończeniach nerwowych przez deaminację argininy. Potem łącząc się z receptorami enzymu cyklazy guanylowej pobudza ją do produkcji cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), kto obniża stężenie kationów wapnia. Powoduje to rozkurcz mięśniówki naczyń i ciał jamistych prącia (zob. spazm mięśnia) zaś zintensyfikowanie napływu do nich krwi. Równolegle w miarę wzrostu ciśnienia krwi w ciałach jamistych następuje stopniowe zaciskanie naczyń żylnych co skutkuje zmniejszeniem odpływu krwi. Rezultatem tych zmian jest wzwód prącia. Do ustępowania wzwodu dochodzi przez aktywność enzymu fosfodiesterazy typu 5 (PDE 5), jaki zmniejsza stężenie cGMP rozkładając go. Leki które są selektywnymi kompetytywnymi inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil), a w konsekwencji wydłużają czas dużego stężenia cGMP, są stosowane w leczeniu zaburzeń erekcji. Zaburzenia erekcji są jednym z najczęstszych dysfunkcji seksualnych u mężczyzn.
Wzorce erekcji
Erekcja być może być spowodowana mechanicznym pobudzaniem (np. w czasie masturbacji) narządów płciowych czy też na skroś czynniki psychogenne. ów dalszy element – bodźce erogenne takie kiedy wena twórcza, swąd, ton, dotknięcie – jest główną przyczyną występowania erekcji u zwierząt.
Czasami występuje wzwód spontaniczna spowodowana spontaniczną aktywnością neuronów w ośrodkach mózgu odpowiedzialnych za erekcje.
Ponadto erekcje ciągle towarzyszą fazie snu REM, to tzw. nocne erekcje członka – ich frekwencja (bądź nie) pozwala określić, azali chory ma zaburzenia erekcji na tle psychicznym (wzwód w trakcie snu występuje) azaliż fizycznym (jeżeli erekcji nie ma). Zmiany miażdżycowe czy też moczówka cukrowa (przede wszystkim nieleczona) to przykłady obwodowych przyczyn zaburzenia seksualnego.
Podczas wzwodu pobudzany jest medium wytryskowy w rdzeniu, co przypuszczalnie, przecież nie musi przeważyć do ejakulacji.
Wzwód prącia jest nieodzowny do odbycia stosunku płciowego, jego zaburzenia powodują impotencję (impotentia coeundi).
Źródło: Wikipedia
